13-20 APRIL 2011
NJK RAMMA CAMP
ေနာင္နန္းကို ငါတို႕ အင္ဂ်န္းေကာင္လူငယ္ေတြ ေႏြရာသီလူငယ္သင္တန္း ထြက္ျကမယ္ဆိုေတာ့ ငါအရမ္းကို တက္ျကြေနျပီ။ ဆယ့္သံုးရက္ေန႕ ငါတို႕လူငယ္ေတြ အားလံုး သီတာ ဘုရားေက်ာင္းမွာ စုျကျပီးေတာ့ တံုဖံုး ကားစုတ္ျကီးေပၚ ရွိသမွ် အထုပ္ေတြ အထမ္းေတြတင္ ျပီးရင္ လူငယ္ေတြ အားလံုး အထုပ္ေတြကို ဖင္ခုျပီး ျကပ္ညွပ္သပ္ ေနေအာင္ လိုက္ခဲ့ျကရတာ။ ေပ်ာ္စရာျကီး။
အဲ၊ တစ္ခုရွိတာက လူငယ္ေတြကို ျကည့္လုိက္ေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ဆယ္တန္း ေျဖျပီးကာစ နုနုထြတ္ထြတ္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ေတြကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားငယ္သြားမိတာ အမွန္ပဲ။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္္းေတြ ရလာတာေပ့ါ။ ဂိမ္းေတြကစားျကရင္း ျပိဳင္ပြဲေတြျပိဳင္ျကရင္း အားလံုးနဲ႕ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းမွာ ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးစပ္နည္းကို သင္ေပးေတာ့ အားလံုးဟာ ညီအစ္ကို ေမာင္နွမေတြပဲျဖစ္ေနပါေလရဲ႕။ အဲဒီေႏြးေထြးမႈကေတာ့ ဘာနဲ႕မွမတူဘူး။
သင္တန္းမွာ ေျခာက္နပ္တိတိ အီေနေအာင္ေလြးခဲ့ရတဲ့ ၀က္သားဟင္းကိုေတာ့ အျမဲတမ္းသတိရေနေတာ့မွာပဲ။ အဲဒီ၀က္ကလည္း တကယ့္ကို မုန္႕ငါးလံုးနဲ႕ငါးနွစ္ေကာင္လိုပဲ။ ဘယ္ေလာက္စားစားကုန္တယ္ဆိုတာမရွိဘူး။ သင္တန္းေနာက္ဆံုးေန႕ ညစာ အထိ အဲဒီ၀က္ကို စားခဲ့ရတယ္။ တစ္မနက္ဆို ၀က္သားေခါက္ဆြဲေကၽြးတာ ကမၻာေပၚမွာ တစ္ခါမွ ၀က္သားဖတ္ေတြ အဲေလာက္ မ်ားမ်ား မျမင္ဖူးဘူး။ တကယ့္ကို ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ကို လႈိက္လႈိက္လဲလဲ ခ်ီးမြမ္းမိပါရဲ႕။
ေနာက္ဆံုးေန႕ နွစ္ဆယ္ရက္ေန႕က်ေတာ့ အားလံုး အူဒန္ ဘြမ္ (လက္၀ါးကပ္တိုင္ေတာင္) ကို ခ်ီတက္ခဲ့ျကတယ္။ ျဖတ္လမ္းေတြတက္ရတိုင္း တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ဆြဲရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေဖးမအားေပးရင္းန႕ဲ ေတာင္ထိပ္ထိေရာက္ေအာင္ ငါတို႕အားလံုးတက္ခဲ့ျကသလို ေတာင္ဆင္းေတာ့လည္း အားလံုး ပီတိျဖစ္ရတယ္။ ေအာ္ … ငါတို႕ ဒီေလာက္အေ၀းျကီးကိုေတာင္ တက္ခဲ့ျပီးပါေရာလား ဆိုျပီးေပါ့။ အဲဒီခံစားခ်က္ကိုလည္း ေမ့လို႕မရဘူး။ လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ေတာင္တက္ခရီးတစ္ခုလိုပဲ။ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္ နားလိုက္ နဲ႕။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚကို ဘယ္သူ အရင္ေရာက္တယ္ဆိုတာက အဓိက မက်ပါဘူး။ အားလံုး ေတာင္ထိပ္ေပၚေရာက္ဖို႕ပဲလိုတယ္။ အားလံုးညီညီညာညာ လွမ္းသြားျကရင္ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္။
ဒီေန႕နွစ္ဆယ့္တစ္ရက္ေန႕ သင္တန္းကေနျပန္လာခဲ့ရေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မခြဲခ်င္ေသးဘူး။ အိုးမည္းေတြ လိုက္သုတ္ရင္း နႈတ္ဆက္ခဲ့ရတာလည္း ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္တယ္။ ၀မ္းလည္းနည္းတယ္။ ကားေခါင္မိုးေပၚကလိုက္စီးရတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ မေမ့နိုင္ေတာ့ဘူး။
