ေအာက္တိုဘာ ၂၂ ရက္ေန႕ စေနေန႕

ဒီေန႕ကေတာ့ ဘ၀ရဲ႕အမွတ္တရေန႕မ်ားစြာထဲက တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေကဘီစီက က်င္းပတဲ့ ဓမၼေတးသံစံု သီဆိုယွဥ္ျပိဳင္ပြဲမွာ အန္ေဂ်ေက လူငယ္ေတြနဲ႕ အတူတကြ ပါ၀င္သီဆို ယွဥ္ျပိဳင္ခြင့္ရခဲ့ျပီး ျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဆုဆြတ္ခူးခဲ့ျကပါတယ္။ ပထမ ရ ရမယ္လို႕ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ရေတာ့လည္း ထိုက္တန္တယ္လို႕ ထင္မိပါတယ္။ ဒီျပဳိင္ပြဲအတြက္ တစ္လလံုး အဲဒီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္တည္းကို အလြတ္ရျပီး ဖန္တရာေတတဲ့ အထိ က်က္ခဲ့ျကရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ျကိုးစားထားခဲ့ျကတာမို႕ ဆုမရ ခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေပ်ာ္မွာပါပဲ။ ဆုရေတာ့ ပိုေပ်ာ္တာေပါ့။

အဲဒီေန႕က အားလံုးပန္းနုေရာင္ ၀တ္စံုဆင္တူ၀တ္ျပီး၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ခဲ့ျကပါတယ္။ တိုက္ဆိုင္တာပဲလား ဘာလားေတာ့မသိဘူး။ ရလာတဲ့ ဆုဘူးျကီးကလည္း ပန္းနုေရာင္ေပပါ နဲ႕ ထုပ္ပိုးထားပါရဲ႕။ အဲဒီတစ္ေန႕လံုး ျမင္ေလရာ မွာ အပန္းေတြျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီေန႕ တြစ္တာသံုးေနရင္းနဲ႕ (sengnoraung) ေလဒီဂါးဂါးကို follow လုပ္ျပီး သူေပးထားတဲ့ YOU and I LINK ကို ကလစ္လိုက္ေတာ့ မထင္မွတ္စြာဘဲ ယူက်ဳဘ္ထဲ ေရာက္သြားေတာ့ အံ့ျသေနေသးတယ္။ ယူက်ဳ က ပိတ္ထားတာပါ ဘယ္လိုလုပ္ပြင့္ေနတာလဲဆိုျပီး ေသခ်ာေအာင္ ဂူဂဲလ္ကေနတစ္ဆင့္ျပန္၀င္ျကည့္ေတာ့ ယူက်ဳက ပြင့္ေနတယ္။ အဲဒါဆို ယူက်ဳနဲ႕တြဲရက္ ဘေလာ့ဂါ လည္း၀င္မယ္ဆိုေတာ့ ဘေလာဂါ လည္းပြင့္ေနျပန္ေရာ။

ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြလည္း ေျပာင္းလာျပီဆိုေတာ့ ဖြင့္စရာရွိတာေလးေတြ ပြင့္လာျပီနဲ႕တူပါတယ္။

www.youtube.com/sengnoraung

တနဂၤေႏြ ေန႔ ညေနကစျပီး သီတာ လူငယ္ေတြအားလံုး (အားလံုးနီးပါးေပါ့) စုေ၀းျပီး ရပ္ကြက္လွည္႕ဆုေတာင္းျကတယ္။ လူငယ္ေတြ အဖြဲ႕နွစ္ဖြဲ႕ခြဲျပီးေတာ့ေပါ့။ ညေနေျခာက္နာရီခြဲဆိုတာနဲ႕ အားလံုးဘုရားေက်ာင္းမွာစု သီခ်င္းေတြ ေလ့က်င့္ျကျပီး လူစုခြဲျပီး တစ္အိမ္တက္ တစ္အိမ္ဆင္း ဆုေတာင္းေပးျကတယ္။ အိမ္ရွင္ေတြကေတာ့ အေျကာင္းမျကား ခရစၥမတ္လည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕ လူငယ္ေတြ အံုး ခနဲ ေရာက္လာေတာ့ ဘယ္လိုေနျကမလဲမသိဘူး။ :)

ေပ်ာ္ဖို႕ေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ ပထမေန႕ကေတာ့ သင္းအုပ္ဆရာ ပါလာေတာ့ ဆုေတြဘာေတြ ေတာင္းတာ အဆင္ေျပတယ္။ အဲ ဒုတိယေန႕ကေတာ့ လူငယ္ေတြ ကဂ်ိဳးကေခ်ာင္ပဲ။ :P ငါေတာ့ ဂစ္တာကိုင္ထားလို႕လြတ္သြားတယ္။ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ ဘာလို႕ အဲေလာက္ေတာင္ ဆုမေတာင္းတတ္လဲမသိပါဘူး။ ငါကိုယ္တိုင္လဲမသိဘူး။ လူေရွ႕ေရာက္ရင္ ေခၽြးေတြပ်ံျပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ ကခ်င္လို ဆုေတာင္းရမွာ ပိုေျကာက္တယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စိတ္ညစ္တဲ့ အခါအခန္းထဲမွာ ေအာင္းျပီးဆုေတာင္းရင္ေတာ့ ထြက္လာပါတယ္။ လူေရွ႕ေရာက္ရင္ လူေတြကို အာရံုစိုက္လြန္းျပီးေတာ့ ဘုရားကို အာရံုျပဳလို႕မရေတာ့ဘူး။ :/

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလို ဘုရားေက်ာင္းက လူငယ္ေတြကို တစုတေ၀းတည္းေတြ႕ရတာ အားတက္စရာပဲ။ တခ်ိဳ႕မိသားစုေတြဆို လူငယ္အဖြ႕ဲမွာ ေယာက်ာ္းေလးေတြမ်ားေနလို႕ အ့ံျသေနျကတယ္။ အဲ ေျခာက္နာရီထိုးေနျပီ။ ဒီေန႕လည္း သြားရဦးမယ္။ ရပ္ကြက္ေစ့ေအာင္သြားရမွာမို႕လို႕ သြားျပီ။

အခုနွစ္အတြင္း ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြအမ်ားျကီးပဲ။ ငါ့စိတ္နဲ႕ငါ့ကိုယ္လြန္ဆြဲခဲ့ရတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်လြယ္တာေတြ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားမလို အားမရတဲ့စိတ္ေတြ အားလံုးကို အဆင္ေျပေအာင္ညွိနိႈင္းေနရတယ္။ အသက္ဆယ့္ကိုးနွစ္မွာ ငါ့လို ခံစားေနရတဲ့ လူငယ္ေတြ ဘယ္နွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိမလဲမသိဘူး။ ေက်ာင္းမွာလည္း အဆင္ေျပေအာင္ ေနဖို႕ခက္တယ္။ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို ရွာေဖြေနရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္သြားတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့ လည္း ေပါက္ကြဲပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။ ျဖစ္သလိုေနရတာကို စိတ္ကုန္ေနေပမဲ့ အဲလိုပဲ စိတ္ကုန္ျခင္းကို လည္း စိတ္ကုန္ေနတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြ အားလံုး တျဖည္းျဖည္း အဆင္ေျပလာပါတယ္။

တကယ္လို႕ တစံုတစ္ေယာက္မ်ား စိတ္ဓါတ္က်တယ္လို႕ခံစားလာရရင္ ေကာင္းေကာင္းစား ေကာင္းေကာင္းအိပ္ ဆုေတာင္းျပီး အနားယူ ၊ တစ္ေယာက္တည္းမေနပဲနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေနရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေနလို႕ေကာင္းပါတယ္။ အသင္းေတြ ဘာေတြမွာလည္း ပါ၀င္သင့္တယ္။ မဟုတ္ရင္ ေျကာင္သြားလိမ့္မယ္။ :)

မေန႕က အစမ္းစာေမးပြဲျပီးသြားတယ္ေပါ့ ။ အဲဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီး အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သရီးဒီသြားျကည့္ျကမယ္ေပါ့။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ။ အဲ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့။

မေန႕က NJK ဘုရားေက်ာင္းက ကြာယာ လူငယ္အဖြဲ႕ေတြ နဲ႕အတူ စီတာပူ နွစ္ျခင္းဘုရားေက်ာင္းမွာ CHOIR RETREAT လူငယ္အားသစ္ေလာင္းျခင္း အစီအစဥ္မွာပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။

RETREAT ဆိုတာ အားသစ္ေလာင္းျခင္းေပါ့။ အဲဒီစကားလံုးက စစ္သားေတြ စစ္တိုက္လို႕ ပန္းတဲ့အခါမွာ ျပန္လည္အားသစ္ေလာင္းျခင္းကေန အစျပဳခဲ့တယ္တဲ့။

အင္ဂ်န္႕ေကာင္ ကြာယာအဖြဲ႕မွာက လူငယ္ကြာယာ အဖြဲ႕နဲ႕ ဂ်ဴနီယာ ကေလး ကြာယာအဖြဲ႕ဆိုျပီး ရွိတယ္။ လူငယ္ေတြက ဘာျဖစ္တာလဲမသိပါဘူး။ အဲဒီေန႕က သိပ္မလာျကဘူး။ ခုနွစ္နာရီ အေစာျကီး ေခၚထားလို႕ပဲလားေတာ့မသိဘူး။ တကယ္သြားျဖစ္တာက မနက္ရွစ္နာရီေလာက္မွပါ။ ဘုရားေက်ာင္းက ျပင္ဆင္ေပးထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲနွစ္ပြဲစားျပီးမွ ေအးေဆးသြားျကတာေပါ့။

စီတာပူဘုရားေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ အဲဒီက ဆရာ ဆရာမေတြက ကီးဘုတ္ေတြ မိုက္ေတြ အသင့္ျပင္ေပးထားပါတယ္။ ဆရာမျကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ငါတို႕ကို ဘုရားသခင္ကို သံျပိဳင္ခ်ီ္းမြမ္းျခင္းဟာ ဘယ္ေလာက္အေရးပါေျကာင္း၊ ဘုရားသခင္ဟာ ခ်ီးမြမ္းျခင္းကို ဘယ္ေလာက္နွစ္သက္ေျကာင္း အဲဒါေျကာင့္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းမွာ စိတ္ပါလက္ပါ ပါ၀င္ျကရမယ္ဆိုတာကို က်မ္းစာထဲက ဥပမာေလးတစ္ခုနဲ႕ ေျပာျပသြားပါတယ္။ ဒါ၀ိဒ္ မင္းျကီး စစ္ပြဲ ေအာင္နုိင္ျပီးျပန္လာေတာ့ အရူးတစ္ေယာက္လို ဘုရားကို ခ်ီးမြမ္းကခုန္တာကို သူ႕အမ်ိဳးသမီးက ျငဴစူပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘုရားသခင္က အမ်ိဳးသမီးကို အမ်က္သင့္ပါတယ္တဲ့။

ျပီးေတာ့ ဆရာမျကီးက သီခ်င္းဆိုတဲ့ အခါ ဘယ္လို အေျကာေလွ်ာ့ရမယ္ ဘယ္လို မုဒ္သြင္းရမယ္ အဲဒါေတြကိုေျပာျပသြားတယ္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဆိုတဲ့အခါမွာ အထပ္ထပ္ အလြတ္ရျပီး အီသြားေအာင္ဆိုရမယ္တဲ့။ အဲဒီလိုျကာျကာဆိုတဲ့အခါမွ သီခ်င္းရဲ႕ နုတ္စ္အေပၚကို အာရံုမေရာက္မိေတာ့ဘဲ သီခ်င္းရဲ႕ ခံစားမႈကို မုဒ္၀င္လာမယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ သီခ်င္းမဆိုခင္ စာသားကိုျပီးေအာင္ဖတ္ျပီးမွ ဘယ္လိုဆိုရမယ္ဆိုတာကို မုဒ္သြင္းရမယ္တဲ့။ ပညာေတြ ေတာ္ေတာ္ရလိုက္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ နုတ္စ္ စာရြက္ျကီးတကားကားနဲ႕ မွားျပီးရင္း မွားေနမွာေလ။ :)

အဲဒါျပီးတာနဲ႕ ငါတို႕အားလံုး စီတာပူက စႏၵယားတီးတဲ့ဆရာမရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈနဲ႕ သီခ်င္းေတြ တစ္၀ျကီးဆိုျကတယ္။ ေန႕လည္က်ေတာ့ ေန႕လည္စာ တ၀ျကီးတုတ္ျပီး ျပန္ဆိုျကျပန္ေရာ။ ေမာေတာ့ေမာတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့မေမာပါဘူး။ ဆရာ မရစ္ေနာ္ဆန္႕ေရးထားတဲ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လည္းပါတယ္။ ဆရာ့ကိုေတာင္မေတြ႕တာျကာျပီ။ ဘယ္လိုေနလဲမသိပါဘူး။ သိရင္ေျပာျပေနာ္။ :)

ညေနျပန္လာေတာ့ အားလံုးပင္ပန္းေနျပီ။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႕ အိပ္တာပဲ။ သရီးဒီျကည့္မဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ စိတ္တိုေနျကေရာ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ အားလံုး အဆင္ေျပတဲ့ေန႕ထပ္ခ်ိန္းျကတာေပါ့ကြယ္။

မေန႕က ဘုရားေက်ာင္း က လူငယ္ အစီအစဥ္ မွာ ျကားခဲ့ရတဲ့ ခြန္အားေပးခ်က္ေလးကို ျပန္လည္တင္ျပခ်င္ပါတယ္။

ဘာေျပာသြားလဲဆိုေတာ့ ရိုးရိုးေလးပါပဲ ။ သူျကည့္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ အေပၚမွာ သူခံစားရသမွ်ေလးကို ေ၀ငွသြားတာပါ။

အဲဒီဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕နာမည္က “SAVING PRIVATE RYAN” ရိုင္ယန္ကို ကယ္တင္ျခင္း ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေလးပါ ။

အဲဒီ ဇာတ္ကားထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျကီး တစ္ဦးနဲ႕ ရဲေဘာ္ ခုနွစ္ေယာက္တို႕က ရိုင္ယန္ဆိုတဲ့ေကာင္ေလးကို စစ္ပြဲထဲကေန ကယ္တင္ျကပံုကို ရုိက္ကူးထားပါတယ္တဲ့။ ရုိင္ယန္ကို ကယ္တင္ရင္းနဲ႕ သူတို႕အားလံုး က်ဆံုးသြားျကတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကက္ပ္တိန္ မက်ခင္ ရိုင္ယန္႕ကိုမွာခဲ့တဲ့ စကားလံုးေလးကေတာ့ ဟတ္ထိသြားပါတယ္ ။ စာလံုးေလးက နွစ္လံုးထဲ ရိုးရိုးေလးပါ။

“EARN IT” တဲ့။

ကိုယ္နဲ႕ထုိက္တန္လို႕ရတဲ့ အရာတခုကို ရယူျခင္း လို႕ ဆိုပါတယ္။ 

ငါတို႕ေတြ မင္းအတြက္ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ အသက္ဟာ မင္းနဲ႕ထိုက္တန္ပါတယ္။ မင္းကလည္း ငါတို႕ေပးခဲ့တဲ့ အသက္ေတြနဲ႕ ထိုက္တန္ေအာင္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ပါ။

ဒီလုိပါပဲတဲ့။ သခင္ေယရႈကလည္း လူေတြကို သူ႕ရဲ႕အသက္ေတြေပးျပီး ေရြး၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႕ေတြကေရာ သူေပးခဲ့တဲ့ အသက္နဲ႕ တန္ေအာင္ ရွင္သန္ေနထိုင္ပါရဲ႕လားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလးနဲ႕ အဆံုးသတ္သြားပါတယ္။

အားလံုး ကို ဘုရားရွင္ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ။

13-20 APRIL 2011 

NJK RAMMA CAMP

ေနာင္နန္းကို ငါတို႕ အင္ဂ်န္းေကာင္လူငယ္ေတြ ေႏြရာသီလူငယ္သင္တန္း ထြက္ျကမယ္ဆိုေတာ့ ငါအရမ္းကို တက္ျကြေနျပီ။ ဆယ့္သံုးရက္ေန႕ ငါတို႕လူငယ္ေတြ အားလံုး သီတာ ဘုရားေက်ာင္းမွာ စုျကျပီးေတာ့ တံုဖံုး ကားစုတ္ျကီးေပၚ ရွိသမွ် အထုပ္ေတြ အထမ္းေတြတင္ ျပီးရင္ လူငယ္ေတြ အားလံုး အထုပ္ေတြကို ဖင္ခုျပီး ျကပ္ညွပ္သပ္ ေနေအာင္ လိုက္ခဲ့ျကရတာ။ ေပ်ာ္စရာျကီး။

အဲ၊ တစ္ခုရွိတာက လူငယ္ေတြကို ျကည့္လုိက္ေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ဆယ္တန္း ေျဖျပီးကာစ နုနုထြတ္ထြတ္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ေတြကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားငယ္သြားမိတာ အမွန္ပဲ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္္းေတြ ရလာတာေပ့ါ။ ဂိမ္းေတြကစားျကရင္း ျပိဳင္ပြဲေတြျပိဳင္ျကရင္း အားလံုးနဲ႕ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းမွာ ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးစပ္နည္းကို သင္ေပးေတာ့ အားလံုးဟာ ညီအစ္ကို ေမာင္နွမေတြပဲျဖစ္ေနပါေလရဲ႕။ အဲဒီေႏြးေထြးမႈကေတာ့ ဘာနဲ႕မွမတူဘူး။

သင္တန္းမွာ ေျခာက္နပ္တိတိ အီေနေအာင္ေလြးခဲ့ရတဲ့ ၀က္သားဟင္းကိုေတာ့ အျမဲတမ္းသတိရေနေတာ့မွာပဲ။ အဲဒီ၀က္ကလည္း တကယ့္ကို မုန္႕ငါးလံုးနဲ႕ငါးနွစ္ေကာင္လိုပဲ။ ဘယ္ေလာက္စားစားကုန္တယ္ဆိုတာမရွိဘူး။ သင္တန္းေနာက္ဆံုးေန႕ ညစာ အထိ အဲဒီ၀က္ကို စားခဲ့ရတယ္။ တစ္မနက္ဆို ၀က္သားေခါက္ဆြဲေကၽြးတာ ကမၻာေပၚမွာ တစ္ခါမွ ၀က္သားဖတ္ေတြ အဲေလာက္ မ်ားမ်ား မျမင္ဖူးဘူး။ တကယ့္ကို ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ကို လႈိက္လႈိက္လဲလဲ ခ်ီးမြမ္းမိပါရဲ႕။

ေနာက္ဆံုးေန႕ နွစ္ဆယ္ရက္ေန႕က်ေတာ့ အားလံုး အူဒန္ ဘြမ္ (လက္၀ါးကပ္တိုင္ေတာင္) ကို ခ်ီတက္ခဲ့ျကတယ္။ ျဖတ္လမ္းေတြတက္ရတိုင္း တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ဆြဲရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေဖးမအားေပးရင္းန႕ဲ ေတာင္ထိပ္ထိေရာက္ေအာင္ ငါတို႕အားလံုးတက္ခဲ့ျကသလို ေတာင္ဆင္းေတာ့လည္း အားလံုး ပီတိျဖစ္ရတယ္။ ေအာ္ … ငါတို႕ ဒီေလာက္အေ၀းျကီးကိုေတာင္ တက္ခဲ့ျပီးပါေရာလား ဆိုျပီးေပါ့။ အဲဒီခံစားခ်က္ကိုလည္း ေမ့လို႕မရဘူး။ လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ေတာင္တက္ခရီးတစ္ခုလိုပဲ။ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္ နားလိုက္ နဲ႕။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚကို ဘယ္သူ အရင္ေရာက္တယ္ဆိုတာက အဓိက မက်ပါဘူး။ အားလံုး ေတာင္ထိပ္ေပၚေရာက္ဖို႕ပဲလိုတယ္။ အားလံုးညီညီညာညာ လွမ္းသြားျကရင္ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္။

ဒီေန႕နွစ္ဆယ့္တစ္ရက္ေန႕ သင္တန္းကေနျပန္လာခဲ့ရေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မခြဲခ်င္ေသးဘူး။ အိုးမည္းေတြ လိုက္သုတ္ရင္း နႈတ္ဆက္ခဲ့ရတာလည္း ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္တယ္။ ၀မ္းလည္းနည္းတယ္။ ကားေခါင္မိုးေပၚကလိုက္စီးရတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ မေမ့နိုင္ေတာ့ဘူး။

ဆယ့္ရွစ္နွစ္ဆိုတာ ခဏေလးပဲ ။ ဘာလိုလိုနဲ႕ ဆယ့္ကိုးနွစ္ျဖစ္လာျပန္ျပီ ။
အသက္ျကီးေပမဲ့ မပ်က္စီးေသးပါလားေနာ္။
:)
ကဲ အခု ဆယ့္ကိုးနွစ္ကေနစျပီး ေနာင္နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္သြားရပါေစလို႕ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
ေပးတဲ့ဆုနဲ႕ျပည့္ပါေစ
ေယရႈနာမျဖင့္
အာမင္

maybe you’re PH? :) or Malay … YOU LOOK LIKE MYANMAR TOO :)

ဒီနွစ္ေတာ့ လူငယ္စခန္းကို ေနာင္နန္း သြားျကမယ္။

မနွစ္ကျပင္ဦးလြင္ သြားခဲ့တာ။ ေရာက္စကဆို စိတ္ညစ္တာပဲသိတယ္။ ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ ရာသီဥတုက တစ္မ်ိဳးျကီး။ ေလစိမ္းေတြက တ၀ူး၀ူးနဲ႕။ ဖ်ားခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ တလမ္းလံုး ရထားတတန္ ကားတတန္ နဲ႕ဆိုေတာ့ လူက ယိမ္းထိုးေနျပီ။

အခုျပန္ေတြးေတာ့ တကယ္ရယ္စရာေကာင္းတယ္။ အျပန္မွာျဖစ္တာပါ။ ရထားေပၚမွာ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မန္းေလး ကခ်င္ ဘုရားေက်ာင္းတံုးက ၀ယ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေလး ကယ္ေပလို႕။ စာအုပ္ေလးက ပါးပါးေလးပါ။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားမလို႕ အဲဒီစာအုပ္ေလးသာ မပါခဲ့ရင္ ငါ ရထားေပၚက အိမ္သာထဲမွာ ျပသနာတက္မွာ ေသခ်ာတယ္။ ကိစၥျပီးလို႕ ေရေလာင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ရထားအိမ္သာထဲမွာ ေရမရွိဘူးေလ။ အဲေလာက္ဆို သေဘာေပါက္ေရာေပါ့။ ေက်းဇူးပဲ အဲဒီစာအုပ္ေလးေရ။ :P

အမွတ္တရေတြကေတာ့အမ်ားျကီးပါပဲ။ ျပင္ဦးလြင္က ေအးခ်မ္းျပီး သာယာတယ္။ မသဲဘုရားေက်ာင္းက ဆရာမ နဲ႕ အဲဒီက သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို အျမဲသတိရေနပါတယ္။ လူငယ္ဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေလးေတြ အားလံုးအတြက္ အားလံုးကို ေက်းဇူးပါ။

ျပင္ဦးလြင္ လူငယ္အေယာက္စီတိုင္းကိူ ဘုရားရွင္ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ။ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ေတာင္းပန္ခ်င္တာက ငါ့ကို မာနျကီးတယ္ ၊ သိပ္မခင္တတ္ဘူးလို႕ သူငယ္ခ်င္းတို႕ ထင္ခ်င္ထင္ျကလိမ့္မယ္။ ငါက နဂိုကတည္းက အဲလိုမ်ိဳးမို႕လို႕ပါ။ အခုေတာ့ ျကိုးစားျပီး လူတိုင္းကိုခင္ခင္မင္မင္ေပါင္းတတ္ဖို႕ ျကိုးစားေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရထားစီးျပီးသြားရမယ့္ အလုပ္ကိုေတာ့ ငါနည္းနည္းေျကာက္ေနတံုးပဲ။ :) ဒါေပမဲ့ ျပင္ဦးလြင္က သူငယ္ခ်င္းတို႕က အရမ္းကို စိတ္သေဘာထားျပည့္၀ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ျကတယ္။ ငါ့မွာ ရထားေပၚက ဒုကၡေတြအားလံုးကို ေမ့သြားေတာ့တာပဲ။ ငါတို႕ အင္ဂ်န္႕ေကာင္လူငယ္ေတြရဲ႕ မျပည့္စံုမႈေတြကို ျကိုးစားသည္းခံခဲ့ျကတာ အထူး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ မနက္တိုင္း ေစာေစာထျပီး လုပ္ရတဲ့ ျမိဳ႕ပတ္ ေလ့က်င့္ခန္းေလးနဲ႕ ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ ေနထြက္ခ်ိန္ေလးေတြရယ္၊ ျပီးေတာ့ အစိမ္းေရာင္ယူနီေဖာင္းေလးေတြ၀တ္ထားတဲ့ ေျမာက္ျကြေျမာက္ျကြ ဗိုလ္ေလာင္းေတြရယ္။ ျပီးေတာ့ ခရမ္းေရာင္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ပန္းေတြရယ္ ၊ (ေခြးေသးပန္ေးတာ့မဟုတ္ဘူး၊ သူက အပင္အျကီးျကီး) ေစ်းျကီးလြန္းတဲ့ အင္တာနက္ဆိုင္ေတြရယ္၊ Talent Show မွာ အပီျကဲသြားတဲ့ လူငယ္ေတြရယ္ ၊ အားလံုးကုိ အျမဲတမ္း သတိရျပီး ေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ။

ဒီနွစ္လည္း ေနာင္နန္းလူငယ္စခန္းမွာ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ဦးမလဲမသိဘူး။ အဲဒီ မသိရတာကိုပဲ ေတြးရင္းသေဘာက်တာ။ :)

I’m doing Great ! My projects are all sold out and now I got a new mp4 :) with a nice recording

what about you? A Student ? :) You look like asian :)

အင္း ဒီသျကၤန္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဘာေတြလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ပထမဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြ အပ္ထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာ ပေရာဂ်က္ေတြကို ဒီတစ္ပါတ္ အျပီးသတ္ရမယ္။ ပိုက္ဆံေတြေတာ့ ျကိုေတာင္းျပီးသြားျပီ။ လႈပ္ရွားလိုက္ဦးမယ္။

ေန႕လယ္ခင္းေတြအားရင္ေတာ့ crafts ေလးေတြလုပ္ရမယ္။

အခုတေလာ နားေထာင္ျဖစ္တာကေတာ့ သီခ်င္းဆိုသံမပါတဲ့ ပီယာနို ဆိုလို သံစဥ္ေလးေတြပဲ နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ပါးစပ္သံျကားရင္ နားညည္းလို႕။ အဲဒါပဲ ေအးတယ္။

ဗုဒၵဟူးေန႕ကျပီးသြားတဲ့ နည္းပညာေက်ာင္း ေႏြရာသီ ေဘာလံုးျပိဳင္ပြဲမွာ ငါတို႕ စီဗယ္ အသင္း ရဲ႕ ကိုကို အက္ဖ္စီ က တတိယဗိုလ္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေက်နပ္ပါတယ္။ ေဘာလံုး သမား အားလံုး အေကာင္းဆံုး ကစားသြားခဲ့ျကတယ္။ ငါလည္း အေကာင္းဆံုး အားေပးခဲ့တာပါ။ 

အခုေလာေလာဆယ္ GONE WITH THE WIND ၀တၳဳျကီးကို ဖတ္ဖို႕ျကိုးစားေနတယ္။ အဂၤလိပ္လိုေရးထားေတာ့ သိပ္ေတာ့မဖတ္တတ္ဘူး။ စာမ်က္နွာ နွစ္ဆယ္ပဲရွိေသးတယ္။ ပထမပိုင္း စာအုပ္မွာတင္ စာမ်က္နွာ ေျခာက္ရာေက်ာ္ရွိတာ။ ဟူးမလြယ္ဘူး။

ဖတ္ျပီးသေလာက္ မွတ္မိတာကေတာ့ စကားလက္ အိုဟာရာ ဆိုတဲ့ေကာင္မေလးရယ္၊ ညီအစ္ကို နွစ္ေယာက္ရယ္၊ အက္ရွ္ေလ ဆိုတဲ့ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရယ္ ၊ ျပီးေတာ့ နီဂရိုးဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခဏခဏသံုးထားတယ္။

ေနာက္တစ္ပါတ္က်ရင္ ေႏြရာသီလူငယ္စခန္း၀င္ေတာ့မယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ျကိုတင္ျပင္ဆင္ရဦးမယ္။